विस्मयित

विस्मयित
© चन्द्रहास सोनपेठकर

माझाच हासरा चेहरा पाहताना
विस्मयित होतो मी पुन्हा चालताना।।

कुणी रोविले काटे वाटेत बोचरे
कुणी दाविले बेमौसमी मोहरे।
कुणी देईले गंधाळले मोगरे
कुणी भारीले श्वास नवा घेताना।।

वंदित येऊन गंधित झालो
गर्दीत पूरता विसरून गेलो।
माझे मीपण हरवून बसलो
मुरलीधराला शरण जाताना।।

उपकार कुणाचे मानावे कळेना
मन पुन्हा मागे वळता वळेना।
दिव्यत्वाची प्रचीती पाहताना
गुणाकार सुखाचा सवें हासताना।।

सुबह होनी है।

सुबह होनी है।
© चन्द्रहास ।

सुबह हूंयी तो शाम होगी
शाम है तो सुबह होनी है।
चिन्ता तु छोड रे मनवा
शाम है तो सुबह होनी है।।

जिसने प्यारे शाम की है
सुबह वही करनेवाला है।
गैयन को चराने जाना है
सुबह वही करनेवाला है।।

काहे तु रोए आंसु बहाए
वो चाहता है तु मुस्कुराए।
जमुना का पानी युं ना बहाए
वो सबकुछ देनेवाला है।।

My experience abt poetry

महत्त्वाचा क्षण.....!     
          कवीच्या जीवनातील सर्वात महत्त्वाचा क्षण कोणता असेल; तर त्याची अहंमन्यता संपते. एकावर एक काव्यरचना घडतात. त्या प्रवासाचे किंवा प्रवाहाचे काही टप्पे असतात.
        मी काव्य केले।
        मी किती सुन्दर काव्य केले.
        भगवतीची कृपाच की, हे काव्य मला सूचले.
        मी इतका पुण्यवान नाही की, हे काव्य मला सूचेल. नक्कीच भगवती करवून घेतेय. वही पेन संगणक ही जशी लिहीण्याची साधने आहेत, तसेच आपले शरीर मन ही देखील श्रीसरस्वतीमातेची साधनं आहेत. कर्तृत्वाभिमान विगलित होतो. आणि मग कवीला वाटतं, एक जीवन पूरणार ना? जाऊ द्या; आपण का चिंता करायची? भगवती करते बरोबर सर्वकाही. नेमका हाच क्षण महत्त्वाचा!

(हे असेच सर्वत्र लागू पडतेच असा कोणताही दावा नाही.)
        जय श्रीकृष्ण!!!

भूकच खरी

भूकच खरी।
© चन्द्रहास

क्षणभर मलाही वाटलं,
वाटू नयेत आपट्याची पानं.
थांबवावी आपण वृक्षतोड
वाटावं सद्विचारांच सोनं.

पण भूकेल्या लहान मुलाची
आर्त किंकाळी ऐकली.
"दादा घ्या की हो सोनं"
हाक भिडली पार हृदयाशी.

"पानं नको पैसे घे" असं म्हणालो,
ते लेकरू नाही ना झालं तयार.
मग पर्यावरणवादालाच म्हणालो,
वादा, भूकेपुढे तू हारच स्वीकार