संध्या समा अशी ही .

संध्या समा अशी ही .

© चन्द्रहास शास्त्री

षट्पाद बद्ध कोशी, संध्या समा अशी ही

व्याधी नवी नवी ही, संध्या समा अशी ही .

 

केसांत माळलेली, ती माळ मोगरीची

गंधी नवीन चैती, संध्या समा अशी ही .

 

वाटेतली फुले ही, वाटा करी सुगंधी

माघातली फुले ही, संध्या समा अशी ही .

 

पानांत ही फुलावी, स्वप्ने नवी बहारी

गर्दीत भावनांच्या, संध्या समा अशी ही .

 

आरक्त भावना ही, चित्तात वेधलेली

व्याधी नवी नवी ही, संध्या समा अशी ही .

  

खेळात खेळते मी ।

 खेळात खेळते मी ।

© चन्द्रहास शास्त्री

वृत्त आनंदकंद 

चन्द्रात शोधते मी, हास्यात शोधते मी ।

राधाच बोलते मी, शब्दी न बोधते मी ।।

कृष्णास शोधते मी, कृष्णास सांगते मी ।

खोटेच का असेना, कृष्णास भांडते मी ।।

त्याचेच गीत कंठी, त्याचेच नाम ओठी ।

थांबून गायचे अन्, वंशीच ऐकते मी ।।

लोकांतही कथांच्या, साथीस मी तयाच्या ।

नामातही तयाच्या, पूर्वीच शोभते मी ।।

 

अद्वैत आमुचे हे, खेळात खेळते मी ।

भक्तांस ठाव ऐसा, त्यांनाच बोधते मी ।।

आनंदकंद कान्हा ।।

 आनंदकंद कान्हा ।।

© चन्द्रहास शास्त्री

वृत्त आनंदकंद 

ओठांत सूर माझ्या, यावा लयीत तेव्हा ।

चंद्रांशु पाझरावा, पाव्यातुनीच कान्हा ।।

अस्तास भानु जाता, हिन्दोळ मानसाचा ।

वेल्हाळ भावनांचा, कल्लोळ होय कान्हा ।।

कान्हाच औषधी अन्, कान्हाच बाधतो हा ।

भेटावया स्वयेची, येई समोर कान्हा ।।

कान्हाच वेद माझा, स्वच्छंद छंद कान्हा ।

कान्हाच वेध माझा, आनंदकंद कान्हा ।।

कान्हाच याग माझा, कान्हाच योग माझा ।

कृष्णास राधिका ही, राधेस वर्य कान्हा ।।

पुन्हा नकोस जाऊ.

 पुन्हा नकोस जाऊ. 

© चन्द्रहास शास्त्री

वृत्त आनंदकंद 

कान्हास काय सांगू, पुन्हा नकोस जाऊ 

येतोस तू कशाला, पुन्हा नकोस जाऊ .

गाऊ किती विराण्या, माझीच एक छाया

ग्रीष्मात रे प्रिया तू, पुन्हा नकोस जाऊ .

शंखात तू दिलेल्या, भावार्त गुन्तलेल्या 

गंधाळती स्मृती या, पुन्हा नकोस जाऊ .

आर्तास माझिया रे, जाणून सांग तू रे

येशील तू कधी रे, पुन्हा नकोस जाऊ .

आता वियोग लाही, गोपीस सह्य नाही

ये एकदा असाही, पुन्हा नकोस जाऊ .

आनंदकंद सारे......!

 

आनंदकंद सारे......!

© चन्द्रहास शास्त्री

शब्दात भावनांना, गुंफायचे कसे रे

भाषेत अक्षरांच्या, बोलायचे कसे रे .

संकेत संचितांचे, आस्वाद्य भाव ऐसे

पानावरी दवाने, कैसे फुलायचे रे .

माथ्यावरी शशीचे, येणे स्वयेच झाले

तारांगणी मनाच्या, कैसे भिजायचे रे .

नाही कुठे कुणाची, खात्री निरभ्रतेची

मौनात बोल काही, कैसे जपायचे रे .

 गद्यात पद्य यावे, तालात गीत गावे

आनंदकंद सारे, कैसे टिपायचे रे .

तुझ्या हास्य ज्योती

 

तुझ्या हास्य ज्योती

- हासरा चंद्र ( चंद्रहास सोनपेठकर )

दाटलेल्या गर्द अंधा-या राती

उजळती तुझ्या हास्य ज्योती

भीती काळजी विरून जाती

आशा स्वये पल्लव गीत गाती

सहज तुझे मनोरम हासणे

खुणावते मला पुनश्च जगणे

विसरून तेव्हा मी माझे हारणे

उरते लक्ष्य, एक, हृदय जिंकणे

नभीचे तारांगण तसे सांगते हळुवार

झाडांना, वेलींना, निखिल प्रकृतीला

वसंत पाझरू, बहरू द्या तुम्ही चौफेर

मोहोराचा गंधही असू द्या सोबतीला

उत्कट स्वरसाज लेऊनी गीतिका

समेत प्रकट व्हावी जणु चंद्रिका

वाट ही स्वप्नातील कुसुम वाटिका

त्यावरी मंथर चालतसे शकटिका

त्या क्षणी लाजतो तुझा गजरा

अन् क्षणाचा सण होतो साजरा

चुकवून सा-यांच्या नजरा जरा

गूज सांगती आपुल्या या नजरा

खुलाशाविना जगावे दिलखुलास

युगलगीत ते गावे राग भीमपलास

मनीचे तरंग जणु सागराचे उल्लास

कविता कामिनीचा बहरावा विलास

आठवांची शिंपण

आठवांची शिंपण

हासरा चंद्र

माणूस म्हणतो कधी कधी,

तुला विसरणं अशक्य आहे.

मी म्हणतो का विसरायचं?

न विसरता जगणं शक्य आहे.

विसरण्यासाठी काही करणं,

हा आठवण्याचा बहाणा असतो.

तुम्हाला म्हणून सांगतो बरं,

माणूस तितका शहाणा असतो.

आली आठवण, काय बिघडतं?

बहुतेकांचं असंच तर घडतं.

कोणी उन्हात कोणी पावसात,

भिजणं तर इथे सा-यांचं घडतं.

जीवन म्हणजे भिंत नाही,

सारवलं की झालं काम.

जगणं कुणाचं रितं नाही

सावरलं की होतं काम.

छान छान आठवावं आपण,

मात्र निर्मळ असावं दर्पण.

विसरण्यात स्वार्थीपण असतं

अन् आठवण्यात समर्पण.

जीवनाच्या मशागतीला

आठवांची शिंपण तर हवीच!

गोष्ट तशी जुनीच असते,

प्रत्येकवेळी भासते मात्र नवीच!